Blog

Ergens heeft Jetta toch wel gelijk

Van het weekend zat ik lekker achter de buis toen er een nieuwsitem over de herkeuring Wajong en andere aangekondigde maatregelen voortvloeiend uit het onlangs afgesloten sociaal akkoord voorbij kwam. Met een bakje chips in de ene hand en mijn afstandsbediening in de andere, zittend op de bank werd ik het nieuwsitem ingezogen. Vanaf dat moment viel ik van de ene verbazing in de andere. Ik viel midden in het stuk waarin een jonge vrouw haar verhaal deed. Wat ongelofelijk schrijnend zeg…… Ze vertelde over het feit dat ze arbeidsgehandicapt is en het haar maar niet lukt, zelfs niet met ondersteuning middels dure re-integratietrajecten, om aan het werk te komen. Petje af meisje! Met een camera op je neus zo goed kunnen verwoorden waar het aan schort, ik zou het niet kunnen, zou gaan stotteren en gewoon niet meer uit mijn woorden komen.
De mevrouw in kwestie benoemde dat haar werkomgeving, in het verleden, het niet accepteerde dat ze meerdere malen uitleg nodig had om de haar opgedragen werkzaamheden naar tevredenheid te kunnen uitvoeren. Nou van je collega´s moet je het maar hebben! Deze ervaring had de jonge vrouw diep geraakt, haar zelfvertrouwen was geschaad. Toch blijft ze doorgaan om haar plekje op de arbeidsmarkt te veroveren, binnenkort gaat ze een opleiding volgen. Maar is dit nou wel de oplossing voor het probleem? Verander je hiermee de directe werkomgeving waarin iemand met een arbeidsbeperking komt te werken? Ik denk van niet. Volgens mij zit hier het echte probleem. Zou het misschien niet zo kunnen zijn dat deze mevrouw in een functie is geperst die gewoonweg niet bij haar kwaliteiten past? Zou het niet beter zijn om te kijken naar de kwaliteiten die deze persoon heeft en deze beter te benutten in een functie die haar beter ligt? Het zou zomaar kunnen dat deze mevrouw goed uit de verf komt in een functie waarbij ze gebruik mag maken van haar verbale capaciteiten en haar persoonlijke presentatie puur sang.
Na dit indringende item kwamen er meer mensen aan het woord, bijvoorbeeld een gewichtige directeur van een zorginstelling. Mensen met een beperking hebben constant begeleiding nodig, is een volledige dagtaak voor de begeleider, kunnen nooit en te nimmer volledig meedraaien, zullen altijd beperkt zijn en blijven etc. etc. etc. Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz. Huh wat? Oooh gelukkig voorbij, de plaat bleef even hangen, zou hij inmiddels met pensioen zijn?
Kijk eens aan daar hebben we Jetta, het wordt weer interessant, snel even wat chippies naar binnen werken. Jetta werd kritisch ondervraagd over haar standpunten met betrekking tot de herkeuring van Wajongbestand en de plannen om de Wajongers met arbeidspotentieel onder de regie van gemeenten aan het werk te helpen. De presentatrice voelde Jetta stevig aan de tand door middel van uitkeringcijfers die moesten aantonen dat Jetta dit alleen maar doet om een bezuiniging door te voeren. Jetta hield zich goed tijdens deze ondervraging en liet zich niet uit haar tent lokken. Zij gaf duidelijk aan dat de mensen die geen arbeidspotentieel hebben niet overgeheveld worden naar gemeenten en in bescherming genomen worden en dus de Wajong uitkering blijven behouden. Tegelijkertijd gaf ze aan dat het toch dood zonde is om niet meer mee te mogen doen met de rest van de werkende maatschappij wanneer je het stickertje arbeidsbeperkt opgeplakt hebt gekregen? Jetta is top, zelf is ze namelijk ook gehandicapt, en gaf nu en ook eerder een zeer sprekend voorbeeld: Wanneer je mij op het strand van Scheveningen in de bediening zet met een dienblad wordt het helemaal niks, maar geef me een staatssecretarispost en ……. Tsja wat moet je hier nou nog op terugzeggen?
Wederom reist toch weer de hamvraag, wie zijn hier nou eigenlijk beperkt? De mensen met het stickertje Wajong of wij die bepaald hebben dat je dit stickertje moet hebben en daarom ook geen kwaliteiten bezit.

Regels omzeilen heeft nut!

Nederlanders zijn heel erg goed in regels. En nog beter in het omzeilen van die regels.
Of het nou op een voordelige manier de belastingregels te interpreteren is of nog net even door oranje te rijden wanneer het eigenlijk niet meer kan. Dat doen we toch allemaal? Hoe komt het nou dat we dit leuk vinden en sommige mensen er zelfs een sport van maken, of zelfs hun beroep? Alles in Nederland wordt opgelost met het invoeren van elke keer maar nieuwe regeltjes, alsof we zelf niet meer kunnen bedenken wat redelijk en gangbaar is. Een uit z’n voegen gegroeid bureaucratisch systeem is het resultaat. En hoe kan het dan ook anders? Bureaucratie roept op haar beurt weer het ontduiken van de regels op, oeps de cirkel is weer rond. Regels kunnen ook heel hinderlijk zijn, bijvoorbeeld omdat ze tegenstrijdig zijn of vaak veranderen.
Wanneer regels ergens niet in voorzien hebben we een maas in de wet gevonden, hier kunnen we fijn van profiteren totdat er weer een nieuwe regel komt om het gat te dichten. Tot die tijd zijn we gewoon legaal bezig, niets aan de hand.
Uitgangspunt van “de overheden” lijkt steeds weer, dat mensen niet zelf na kunnen denken, geen eigen verantwoordelijkheid kunnen nemen.
Op 24 april jongstleden werd tijdens een openkaart sessie georganiseerd door de Jonge Honden, ‘De Slag om de Regie’ dit bovenstaande gegeven bevestigd. Twee inspirerende sprekers gaven de aftrap voor een interessant inhoudelijk debat waarin duidelijk werd dat bestaande beslisstructuren niet meer lang houdbaar zijn nu de wereld om ons heen in een rap tempo aan het veranderen is onder invloed van de crisis en de overheid die haar huishoudboekje op orde probeert te krijgen. De input van burgers bij goede oplossingen is nu echt noodzakelijk. Hoe realiseer je dit?

De creativiteit en vindingrijkheid die mensen aan de dag leggen om regels te omzeilen kan omgebogen worden. We kunnen blijkbaar veel meer zelf dan men denkt. Als we deze creativiteit en vindingrijkheid inzetten om mensen meer zelfredzaam te laten zijn en dus uitgaan van mogelijkheden in plaats van regels biedt dat volgens mij heel veel perspectief.
Op deze manier zou er minder betaalde zorg nodig zijn. Nu is iedereen (individuele burgers en instellingen ) alleen maar bezig om de regels zo te interpreteren en zo uit te leggen dat iemand wel recht heeft op betaalde zorg in plaats van niet. Deze, naar mijn mening, verloren energie zou ook direct ingezet kunnen worden voor het oplossen van de bewuste zorgvraag. Het kat en muis spel om maar te kunnen voldoen aan de voorwaarden gesteld door de overheid voor het bemachtigen van betaalde oplossingen voor de zorgvraag kost de maatschappij jaarlijks enorm veel geld.
Volgens mij is de oplossing dus simpel, niet meer maar minder regels.

Laat meer verantwoordelijkheid aan de samenleving over en mensen worden op die verantwoordelijkheid aangesproken. Het mogen nemen van deze verantwoordelijkheid en je daardoor betrokken voelen zou veel misstanden kunnen oplossen.

Met betrekking tot mijn vakgebied is dit ook niet anders. Al sinds de 70er jaren worden bepaalde groepen mensen in de maatschappij stelselmatig uitgesloten van gelijkwaardige deelname aan de arbeidsmarkt. Met name de groep mensen met een licht verstandelijke beperking zijn hier een mooi voorbeeld van. Deze groep mensen is niet verstandelijk beperkt maar minder slim dan de gemiddelde Nederlander. Door dit gegeven speciaal te maken heeft de overheid veel geld uitgetrokken voor ondersteuning van deze groep mensen naar en op de arbeidsmarkt.
Eerder dit jaar zijn veel werkgevers individueel bezig geweest hoe ze de aangekondigde quotumregeling konden omzeilen (“hebben we niet al iemand met een beperking, wat is eigenlijk een beperking?”), nu gaat weer ingezet worden op onderzoek en monitoring (in groter verband) hoeveel mensen met een beperking al werken en hoeveel er nog moeten gaan werken. Ook weer zo zonde van alle energie die hier in gaat zitten om te voldoen aan de regeltjes, terwijl de markt vanzelf gaat uitwijzen dat ook deze mensen binnenkort echt nodig zijn en een substantiële bijdrage gaan leveren aan bedrijfsresultaten.
Dit laatste gegeven lijkt ver weg gezien de huidige economische situatie, echter als je verder kijkt dan je neus lang is zie je een ander veel groter probleem opdoemen. De vergrijzing en de ontgroening zal de toekomstige arbeidsmarkt en de behoefte aan personeel structureel veranderen.

Vorige week zag ik twee fantastische Twitter berichten voorbijkomen, “ Een label plak je op flessen, niet op mensen” en “Gehandicapten aan het werk bij Microsoft”. Als we het eerste bericht nu eens combineren met het tweede bericht en er één bericht van maken “ Mensen aan het werk bij Microsoft” zou dat dan niet geweldig zijn?
Als je als maatschappij je verantwoordelijkheid durft te nemen en mensen met een beperking een gelijkwaardig aandeel te geeft in de samenleving, te beginnen met werk dan zijn we volgens mij op de goede weg.
En weet je, jij bent de maatschappij…………

Ben je verstandelijk beperkt of heb je een verstandelijke beperking?

Dit lijkt een simpele vraag, toch? Niets is minder waar. Deze vraag is, wat mij betreft, essentieel gezien de huidige ontwikkelingen van het sociaal akkoord en legt de vinger op de zere plek. Bedrijven worden niet verplicht mensen met een beperking in dienst te nemen middels het aangekondigde quotum. Er komt geen quotum voor arbeidsgehandicapten. Wel beloven werkgevers in de komende 16 jaar 100.000 arbeidsgehandicapten aan het werk te helpen (en de overheid 25.000). Ik juich dit toe, de ervaring leert immers dat inmenging van de overheid met het opleggen van maatregelen niet tot de gewenste resultaten leidt. Ik staaf deze bewering door simpelweg te kijken naar het verleden en hieruit conclusies te trekken. Hoe succesvol zijn Melkert banen, ID banen en de WSW regeling nou eigenlijk geweest in het verstevigen van de arbeidsmarktpositie van mensen met een arbeidsbeperking? Nou niet dus !!! De effecten van deze instrumenten hebben niet een blijvend effect gehad op de positie van mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, een uitzondering daargelaten. Hoe goed de intenties ook bedoeld zijn, het werkt simpelweg niet. Het creëren van een voorkeurspositie voor wat voor doelgroep dan ook, is geen structurele oplossing voor het oplossen van maatschappelijke uitsluiting. Dit brengt me bij de titel van mijn blog en hiermee de kern van mijn betoog, ben ik iets of heb ik iets? Om mijn argumenten verder kracht bij te zetten chargeer ik graag.
Als ik iets ben, dan ben ik in essentie niets meer of minder dan mijn beperking (geloof me ik heb er veel (lol)). Hou dit stug vol en ik (en erger nog mijn omgeving) ga er vanzelf in geloven. Ooit een situatie meegemaakt waarin mensen elkaar ziek praten? Goh, wat zie jij witjes joh, ben je ziek of zo? Hou dit een paar uur vol met z’n allen en de kans is groot dat de persoon zich echt beroerd gaat voelen.
Als ik een beperking heb, dan heb ik iets extra’s naast mijn mens zijn. Ik ben dan niet een “vleesgeworden beperking” maar een waardevol mens die veel kwaliteiten heeft naast deze beperking. M.a.w. je bent meer dan alleen maar je beperking. Maar ja, hoe kan je dit nou laten zien als je alleen maar een beperking bent? Hoe kan je dit stigma ontstijgen als iedereen denkt (wat mede veroorzaakt en versterkt wordt door allerlei speciale regelingen) dat je niet veel kunt en dit ook nooit kan leren? Niet dus. Het probleem zit namelijk niet bij de mensen met een beperking maar bij ons, wij veroordelen ze tot het leven van een beperkt iemand zonder gezonde uitdagingen welke persoonlijke groei kan stimuleren.
De echte beperkten zijn wij, vastzittend in verouderde ideeën en een ongezonde kijk op volwaardig mens zijn. Alles wat anders is, is bijzonder, alles wat bijzonder is, is een doelgroep. Een doelgroep moet anders benaderd worden en een speciale aanpak is op zijn plaats. Daar geloof ik dus niet in. De harde realiteit is dat de huidige maatschappij simpelweg niet is ingericht op inclusie, maar eerder op exclusie. Iedereen die anders is, krijgt een stempel en wordt opgenomen in het zorgsysteem. Waar het vroeger gewoon was om de buurman een handje te helpen, wordt tegenwoordig gewezen naar een zorgverlener. Die zorgverlener heeft recht van bestaan bij de gratie van “zieke” mensen, die dus eigenlijk ziek moeten blijven, zodat de zorgverlener nodig is. Zie hier het paradigma: de zorg houdt zichzelf in stand. Ook werk voor mensen met een beperking wordt vanuit hetzelfde zorgperspectief bekeken. Dagbesteding, gesubsidieerde banen en diverse zorgverleners die dat in stand houden. In plaats van te kijken naar de talenten van iemand en te zoeken naar een werkplek, waar iemand ook echt waarde heeft en dus loon kan krijgen. Een duurzame, gelijkwaardige plek.

Naar verwachting ontstaan in 5 tot 10 jaar tekorten op de arbeidsmarkt door vergrijzing (steeds meer ouderen die niet werken) en ontgroening (steeds minder jongeren die werken). Het zal moeilijk worden om geschikt en voldoende personeel te vinden. Om dit probleem het hoofd te kunnen bieden moet het ‘verborgen arbeidspotentieel’ aangesproken worden: mensen met een beperking, die nu nog aan de zijlijn staan zijn dus een deel van de oplossing in plaats van een probleem!
Dus ja ik ben blij met het sociaal akkoord, werkgever u bent aan de beurt!

TotalisVitales lanceert nieuw product.

TotalisVitales heeft afgelopen vrijdag een succesvol gesprek gevoerd met een internationaal bedrijf over de mogelijke inzet van verstandelijk beperkte medewerkers op de werkvloer. De basis voor deze gesprekken is een grondige analyse van de werkprocessen binnen het bedrijf. De opgeleverde rapportage hierover geeft een objectief overzicht van wat er wel, maar ook wat er niet mogelijk is binnen het bedrijf met betrekking tot plaatsing van mensen met een arbeidsbeperking.
Veel arbeids(re-)integratie trajecten mislukken namelijk omdat het begrip van de bedrijfscultuur en de aard van de daadwerkelijk uit te voeren werkzaamheden niet duidelijk zijn bij re-integratiebedrijven. Mismatching is het resultaat.
TotalisVitales streeft naar een zo groot mogelijk slagingspercentage, zowel voor de nieuwe werknemer als de werkgever. TotalisVitales kiest daarom voor een andere aanpak waarin de werkgever en haar bedrijfsprocessen centraal staan.

De internationale werkgever is zeer tevreden over het eindresultaat en doet graag zaken met TotalisVitales omdat ze vertrouwen heeft in de conclusies en adviezen die TotalisVitales haar biedt.

Enkel en alleen wanneer blijkt dat medewerkers met een arbeidsbeperking daadwerkelijk een meerwaarde hebben in het verdienmodel binnen een bedrijf kan gesproken worden over volwaardig medewerkerschap en werkgeverschap, oftewel inclusie. TotalisVitales is namelijk van mening dat het belang van de werkgever net zo zwaar weegt als het belang van de werknemer. Positieve discriminatie is niet het uitgangspunt, maar gelijkwaardigheid, met oog voor individuele ontwikkelkansen wel.

Wat ons betreft is het duidelijk, de arbeidsmarkt zal op termijn zeker aantrekken. Over een paar jaar zijn alle babyboomers met pensioen en heeft de arbeidsmarkt weer hard mensen nodig. De aankomende periode moet dus gebruikt worden om juist jongeren, laagopgeleiden en ook mensen met een arbeidsbeperking arbeidsmarktrijp te maken en te houden. Investeren in de toekomst heet dit. Laten we nou eens in plaats van het creëren van een groep verloren arbeidspotentieel, investeren in de werknemers van morgen en dus in de toekomst van de Nederlandse economie! Wanneer de economie weer aantrekt kunnen ze direct ingezet worden om de krapte op de arbeidsmarkt goed op te vangen.
Graag helpen we u met het investeren in de werknemer van morgen!
De effectieve arbeidstoeleidingsmodellen van TotalisVitales zijn innovatief en kostenbesparend in vergelijking met het huidige aanbod.

Een broodnodig ander geluid

Ben ik nou de enige? Of niet? Bent u dat doemdenken en de berichtgeving over de crisis nou ook zo moe? Ik wel, wanneer ik alle berichtgeving omtrent de crisis bekijk raak ik erg in de war. Populistische economische media hebben een dagtaak aan het beschrijven en laten zien hoe erg het met de Nederlandse economie is gesteld. Complete dossiers “De Nederlandse economie in recessie” vliegen ons om de oren. In één dag tijd worden we verrast met twee artikelen, in het zelfde dossier, waarin in het éne artikel gewag wordt gemaakt van een iets gestegen consumentenvertrouwen en een paar uur later dat de Nederlander wel heel erg somber is over de Nederlandse economie, ik wil het niet eens meer lezen of kijken.
Snel schakel ik over naar een andere tv zender of klik ik door naar een ander nieuwsartikel. Wat mij duidelijk is, is dat de “waan van de dag” de Nederlandse media beheersen. Met weinig aandacht voor de lange termijn ontwikkelingen in onze economie. Van de week kreeg ik zelfs een nieuwsbrief toegezonden waarin een conspiracy theory de huidige “niet kloppende” goud koers verklaarde. Het einde van de wereld is in aantocht, hebben de Maya’s zich toch verrekend (lol)?

Gelukkig zijn er ook andere geluiden te horen en te vinden met betrekking tot de economische ontwikkelingen. Deze geluiden ontkrachten de boodschap van de huidige sombere economische situatie niet maar hebben gelukkig ook oog voor een positievere toekomst. Een toekomst die verder kijkt dan alleen maar de dag van vandaag. Kijk maar eens op de site van ministerie van economische zaken waar verschillende partijen aan het woord komen over toekomstige mogelijkheden en het groeiperspectief van de economie. Ook in economische voorspellingen is het vinden van de juiste balans, in wat voor vorm dan ook, belangrijk.

Interessant vond ik de berichtgeving over de harde kritiek van de Inspectie SZW op gemeenten in het rapport “Werken met beperkingen”, waarin ze aangeeft dat professionals die mensen aan het werk moeten helpen vaak geen goed beeld van de kenmerken en arbeidsmogelijkheden van mensen met een arbeidsbeperking hebben. Eén van de oorzaken van het niet-slagen is dat gemeenten voor mensen met een arbeidsbeperking niet de juiste ondersteuning inkopen . Vaak wordt gekozen om mensen zonder handicap – die makkelijker te begeleiden zijn – aan een baan te helpen. De inspectie wijst erop dat mensen met een beperking die niet begeleid worden het risico lopen op een nog grotere afstand van de arbeidsmarkt.
Kritiek krijgen is nooit leuk, maar wel zinvol. Kritiek is namelijk een gratis vorm van advies!
De berichtgeving over een UWV wat extra gaat investeren in banen voor jonggehandicapten maakte me van de week echt blij.
Helemaal toen ik de argumentatie van Hans de Boer (Comité van Aanbeveling ondersteunend aan het UWV) las: ‘Echte vooruitgang boek je alleen als de economie aantrekt. Maar als je nu begint, de Wajongers goed selecteert en voorsorteert en je ontzorgt de werkgevers, dan kan je ook nu al succes boeken. Zelfs in een slechte economie worden per jaar nog 700 duizend vacatures vervuld. Daar moeten we de Wajongers hun fair share in laten nemen. Dat lukt alleen als je praktisch aan de slag gaat. Daar gaat dit project om.’
Volgens mij liggen we weer aardig op koers met de BV Nederland, de nodige economische hobbels zullen genomen moeten worden maar in de verte gloort de opwaartse (economische) spiraal.

TotalisVitales heeft sinds vorige week een partner gevonden in de Stichting TotalisIdeales. Deze stichting gaat zich bezig houden met het financieren van onderzoek en methodiekontwikkeling ten behoeve van verbetering van de arbeidsmarktpositie van mensen met een arbeidsbeperking.
Hierover volgende keer meer!

Want ons betreft is het duidelijk, de arbeidsmarkt zal op termijn zeker aantrekken. Over een paar jaar zijn alle babyboomers met pensioen en heeft de arbeidsmarkt weer hard mensen nodig. De aankomende periode moet dus gebruikt worden om juist jongeren, laagopgeleiden en ook mensen met een arbeidsbeperking arbeidsmarkt rijp te maken en te houden. Investeren in de toekomst heet dit. Laten we nou eens in plaats van het creëren van een groep verloren arbeidspotentieel, investeren in de werknemers van morgen en dus in de toekomst van de Nederlandse economie! Wanneer de economie weer aantrekt kunnen ze direct ingezet worden om de krapte op de arbeidsmarkt goed op te vangen.
Graag helpen we u met het investeren in de werknemer van morgen!
De effectieve arbeidstoeleidingsmodellen van TotalisVitales zijn innovatief en kostenbesparend in vergelijking met het huidige aanbod. Niet voor niets waren we kanshebber op de zorgvernieuwingsprijs 2012.

Het begin

Vandaag is het 1 februari, een nieuw begin voor TotalisVitales. Met frisse zin en de nodige durf begin ik aan een nieuw avontuur: mensen met een arbeidsbeperking kunnen en moeten een waarde aandeel hebben in bedrijven van de toekomst. Dit werkt voor de werkgever èn de werknemer.
Dit lijkt een tegenstrijdige gedachte met alle huidige berichtgeving over de Nederlandse economie, waarin het oplopen van de werkloosheid de media beheerst. Echter na regen komt zonneschijn, de economie in Amerika en China zijn weer aangetrokken. Deze economieën zullen de Europese en dus ook Nederlandse economie positief gaan beïnvloeden. Nederland exporteert veel producten, dit bleek ook al uit de positieve resultaten van de Rotterdamse haven over vorig jaar. Daarnaast laat ook de AEX index een groei zien t.o.v. 2011. Ja, de werkloosheid neemt toe, niet zo gek, dat zijn effecten van de vertragende werking van een krimpende en daarna een groeiende economie.

De wereld om ons heen is volledig aan het veranderen, zo werd afgelopen vrijdag duidelijk op het Economie en Managementcongres 2013 van de Hoge School Utrecht. Het onderwerp van gesprek was de aanstaande verandering in de zakelijke dienstverlening onder invloed van de malaise. Verschillende gastsprekers (o.a. Henk Volberda en Herman Wijffels) gaven hun visie op bovenstaande materie. Duidelijk is dat er iets wezenlijk moet veranderen omdat er sprake is van een vertrouwenskloof tussen de financiële sector en de rest van de maatschappij.

De principes waarop onze economie draait zijn achterhaald en niet meer passend bij deze tijd. “We graven grondstoffen uit de natuur op, maken er producten van en gooien dat wat na gebruik overblijft terug de natuur in. Dat is verspillend aan de voorkant en vervuilend aan de achterkant. De circulaire economie biedt daarvoor een oplossing. Zowel bij de technische grondstoffen als olie en erts als bij de organische nutriënten als eiwit en fosfaat. De mens heeft de kennis en de technologie om de overgang naar de circulaire economie te bewerkstelligen”, aldus Wijffels.

Ik zou deze gedachtegang in een ruimer perspectief willen plaatsen, ook het verborgen arbeidskapitaal mag naar mijn mening niet verspild en vervuild worden. Eerder al heeft TotalisVitales contacten gehad met partijen die de inzet van het verborgen arbeidskapitaal een plek wilde geven in het Cradle to Cradle principe. Aan ons zaak om ook het verborgen arbeidspotentieel te verbinden aan het concept van de circulaire economie. Niets voor niets is ons credo; “TotalisVitales een totaaloplossing voor maatschappelijke puzzels”

Want aantrekken zal de arbeidsmarkt op termijn zeker. Over een paar jaar zijn alle babyboomers met pensioen en heeft de arbeidsmarkt weer hard mensen nodig. De aankomende periode moet dus gebruikt worden om juist jongeren, laagopgeleiden en ook mensen met een arbeidsbeperking arbeidsmarkt rijp te maken en te houden. Investeren in de toekomst heet dit. Laten we nou eens in plaats van het creëren van een groep verloren arbeidspotentieel, investeren in de werknemers van morgen en dus in de toekomst van de Nederlandse economie! Wanneer de economie weer aantrekt kunnen ze direct ingezet worden om de krapte op de arbeidsmarkt goed op te vangen.
Graag helpen we u met het investeren in de werknemer van morgen!
De effectieve arbeidstoeleidingsmodellen van TotalisVitales zijn innovatief en kostenbesparend in vergelijking met het huidige aanbod. Niet voor niets waren we kanshebber op de zorgvernieuwingsprijs 2012.

Een goed begin is het halve werk

Eigenlijk mag het volgens de etiquette niet meer, maar ik doe het lekker toch: iedereen een vitaal 2013 toegewenst!!! Wat een waanzinnige toffe feestdagen waren het dit jaar, lekker met familie en vrienden jezelf tegoed aan lekker eten, prachtige wijnen en allerlei soorten van vertier. Met in mijn achterhoofd dat er groepen mensen in onze maatschappij zijn die niet zo fortuinlijk zijn als ik, mijn familie en vrienden. Hierbij moet ik altijd sterk denken aan het goede werk wat mijn gepensioneerde vader al jaren verzet. Op wijk en buurt niveau is hij erg actief met de Stichting Anders Spelen (http://www.stichtingandersspelen.nl/) maar ook de rest van de wereld verliest hij niet uit het oog. Energievol zet hij zich in voor Stichting Gaan en Doen (http://www.gaanendoen.nl/). Stichting Gaan en Doen zet zich in voor Ethiopië
Het algemene doel van de stichting is het ter plaatse ondersteunen van de lokale bevolking in Ethiopië op allerlei gebieden. Middels acties en sponsoren willen ze geld inzamelen om kleine en grote projecten te organiseren en te ondersteunen. Denk hierbij aan het organiseren van workshops op verschillende vakgebieden om de lokale bevolking iets te leren waar ze zelf mee verder kunnen. Ervaring leert dat alleen geld brengen niet het beoogde doel behaalt. Daarnaast is geld brengen een eenmalige hulpactie. De mensen iets leren waar ze zelfstandig mee verder kunnen, daar help je mensen mee: kennis overdragen en nieuwe en gebruikte goederen meenemen om de opgedane kennis in de praktijk te brengen waar ze zelfstandig mee verder kunnen. “Je kunt iemand die van vis houdt iedere dag vis geven. Hij zal iedere keer om nieuwe vis vragen. Beter is het om hem een hengel te geven en te leren hoe hij zelf de vis kan vangen.”

Dit sluit echt aan bij het gedachtegoed van TotalisVitales, de appel valt niet ver van de boom?

Wat is het een spannend afgelopen half jaar geweest, de zorgvernieuwingsprijs……… helaas niet gewonnen, er kan er maar één de beste zijn toch? Sindsdien is er erg veel gebeurd, alles lijkt in een stroomversnelling te komen. Bij het benaderen van de verschillende samenwerkingspartners om bovenstaand bericht mede te delen bleek al snel dat het niet winnen totalis niet belangrijk was. Men is en blijft nog even enthousiast over ons ingediende plan. Daarnaast hebben verschillende potentiële investeerders zich aangediend om mogelijkerwijs de benodigde financiën beschikbaar te stellen om onze plannen te concretiseren. Vanaf heden hou ik me volledig bezig met verder ontwikkelen en implementeren van de TotalisVitales producten en heb mijn nevenactiviteiten volledig gestaakt. TotalisVitales heeft inmiddels ook haar opwachting gemaakt in het Rotterdamse, waar ze samen met andere partners (afkomstig uit de kinderopvang, sociaal-cultureel werk, arbeidsre-integratie sector en aannemerswereld) wil proberen een vernieuwend wijkconcept in Lombardijen neer te zetten waarin financieringsstromen en vakgebieden volledig ontkokerd moeten worden…..

Allemaal leuke nieuwe dingen, die vragen om aandacht. We gaan van de slogan “totaaloplossing voor maatschappelijke puzzels”* een begrip maken!

* Dank je wel, Jose Schiphorst voor je inspirerende woorden!

Regeren is vooruitzien

Volgend jaar wordt een moeilijk jaar, alles wijst erop dat de crisis aanhoudt, tekenen van herstel laten op zich wachten. Verschillende bedrijven zoals Philips, Akzo Nobel en TomTom zijn binnenkort genoodzaakt om hoogopgeleid personeel te ontslaan. Jongeren, laagopgeleiden en 50 plussers worden keihard getroffen door de huidige crisis, hun positie op de arbeidsmarkt is momenteel meer en meer aan het verslechteren. Ze lopen het risico om op straat te komen staan en daarna komen ze nog maar moeilijk aan de bak. Bovenstaande kwetsbare groepen verdienen echt onze aandacht. Het verleden heeft ons geleerd dat juist in tijden van recessie met een hoge werkloosheid, niet of nauwelijks geïnvesteerd wordt in het bestrijden van werkloosheid. Wanneer de krapte op de arbeidsmarkt groot is wordt veel geïnvesteerd door uitkeringsinstanties om deze vraag te koppelen aan het uitkeringsbestand. Wanneer deze vraag vanuit de arbeidsmarkt niet aanwezig is ontbreekt ook de investering vanuit de uitkeringsinstanties. Een juiste strategie, ingegeven door een langere termijn visie zou dit kunnen doorbreken.
Door het ontbreken van dit inzicht, waardoor het slim en effectief inzetten van activering en re-integratie instrumenten op het juiste moment niet mogelijk is, zorgt voor grote groepen mensen die niet meer geschikt en beschikbaar zijn voor de toekomstige arbeidsmarkt.

We hebben het dan over de zogenaamde “granieten bestanden” bij sociale diensten. Jaren wordt niet omgekeken naar deze potentiële arbeidskrachten waardoor aansluiting bij de arbeidsmarkt ontbreekt wanneer deze juist nodig is.

Aantrekken zal de arbeidsmarkt zeker. Over een paar jaar zijn alle babyboomers met pensioen en heeft de arbeidsmarkt weer hard mensen nodig. De aankomende periode moet dus gebruikt worden om juist jongeren, laagopgeleiden en ook mensen met een arbeidsbeperking arbeidsmarkt rijp te maken en te houden. Investeren in de toekomst heet dit. Laten we nou eens in plaats van het creëren van een groep verloren arbeidspotentieel, investeren in de werknemers van morgen en dus in de toekomst van de Nederlandse economie! Wanneer de economie weer aantrekt kunnen ze direct ingezet worden om de krapte op de arbeidsmarkt goed op te vangen.

Graag helpen we u met het investeren in de werknemer van morgen!
Deze investeringen hoeven niet groot te zijn, goedkope en effectieve arbeidstoeleidingsmodellen van TotalisVitales zijn innovatief in vergelijking met het huidige aanbod. Niet voor niets zijn we kanshebber op de zorgvernieuwingsprijs 2012.

De Sint komt misschien vroeg dit jaar

Na een heerlijke  vakantie zijn we weer druk geweest met het verder promoten van onze ideeën en daarmee ons plan voor de zorgvernieuwingsprijs 2012.

Onze ideeën vinden steeds meer bijval, wat ons sterkt in onze overtuiging.

In deze tijd is het zaak voor ondernemers om slimmer te werken als voorheen. Sociale innovatie en maatschappelijk ondernemen vormen hierin de belangrijkste pijlers.

Het huidige regeerakkoord voorziet in maatregelen om de afstand tot de arbeidsmarkt  van mensen met een arbeidsbeperking te verkleinen. Het kabinet ontwerpt een quotumregeling voor het in dienst nemen van arbeidsgehandicapten door grotere bedrijven. In zes jaar tijd wordt verplicht een quotum opgebouwd van vijf procent voor het aannemen van arbeidsgehandicapten op het gehele werknemersbestand.  Gezamenlijk de schouders eronder om zodoende het “crisis-tij” te keren. Dat is het motto.

Behalve de recessie is er de vergrijzing, een nog veel groter probleem, deze ( nu nog) arbeidsgehandicapten vormen in de nabije toekomst de oplossing voor de krapte op de arbeidsmarkt.  Een van onze innovatieve producten, een nieuw goedkoop en effectief arbeidsmarkt toeleidingsmodel, dingt mee  naar de zorgvernieuwingsprijs 2012.

Graag adviseren wij u over de mogelijkheden om succesvol arbeidsgehandicapten in dienst te nemen (en te houden) waardoor een win/win situatie voor alle partijen ontstaat.

Afgelopen week ontvingen we onderstaande mail:

Beste heer/mevrouw,

Uit de 640 inzendingen heeft het leescomité u als één van de kanshebbers aangemerkt om de prijs van 75.000,- euro te winnen om uw idee uit te voeren. Op 29 november is de zorgvernieuwingsdag en zal de winnaar bekend worden.  Voor u en de 59 andere kanshebbers is er een speciaal programma samengesteld. Begin volgende week kunt u die zien op onze website. Om u te helpen financiering voor uw idee te vinden worden er workshops succesvol fondsen werven gegeven. Daarnaast zullen er workshops worden gehouden in het geven van een ‘elevator pitch’. Daar wordt geoefend in het overtuigend presenteren van uw idee binnen een beperkte tijd. Beide workshops zult u gelijk kunnen toepassen tijdens de zorgvernieuwingsdag. Er komt een fondsenmarkt waar 12 fondsen aanwezig zijn. Hier kunt u in contact komen met fondsen die op zoek zijn naar goede ideeën. Denk er aan uw uitgewerkte idee en uw visitekaartje mee te nemen. Voor de fondsen komen de uitgewerkte ideeën overigens al voor 29 november zichtbaar in onze database.

Aan het eind van de dag gaan we toewerken naar de uiteindelijke uitreiking van de Nationale Zorgvernieuwingsprijs 2012. De jury met daarin Ria Bremer, Paul Schnabel, Rien Meijerink, Diana Monissen en Marijke Mootz heeft alle 60 ideeën beoordeeld en heeft uiteindelijk 5 kanshebbers genomineerd. Deze genomineerden zullen aan het eind van de dag plenair bekend worden gemaakt. Vervolgens krijgen zij de kans om de lessen uit de workshop elevator pitchen in de praktijk te brengen. Zij krijgen 3 minuten de tijd om hun idee zo overtuigend mogelijk te presenteren. Daarna stemt het publiek. De stemuitslag van het publiek wordt opgeteld bij de score van de jury en dan wordt de winnaar bekend gemaakt. De winnaar ontvangt de cheque uit handen van Ria Bremer, wordt gefotografeerd en gevraagd voor een kort interview. Daarna wordt de dag afgesloten en begint om 17.00 uur de afsluitende borrel.

De 29ste november komt nu snel dichterbij en wij hebben er zin in, hopelijk u ook!

Misschien, heel misschien komt Sinterklaas vroeg dit jaar!

Het Projectplan

Ook ons bezoek aan Amsterdam heeft veel goeds gebracht, blijkt inmiddels.
De partijen die we gesproken hebben over onze ideeën zijn enthousiast!
De internationale werkgever wil al graag concrete afspraken maken en de mensen van het MKB een vervolggesprek. Het wordt steeds duidelijker dat we echt iets innovatiefs in handen hebben wat het verschil kan maken in arbeidsbemiddeling van mensen met een behoorlijke afstand tot de arbeidsmarkt.
Oké, ik moet toegeven dat we ook de nodige weerstand ondervinden voor het creëren van draagvlak voor ons idee, het creëren van een totaal nieuw arbeidsbemiddelingsmodel.
Als we geen weerstand zouden tegenkomen, is het door ons bedachte arbeidsbemiddelingsmodel niet echt vernieuwend, is de meest voor de hand liggende conclusie. Het maakt ook wel weer leuk, die extra moeite te moeten doen om echt door te dringen bij partijen dat het participeren van mensen met een beperking op de arbeidsmarkt de oplossing is voor veel problemen in de nabije toekomst i.p.v. het probleem te zijn.
Gelukkig zijn veel partijen slim genoeg om door de waan van de dag heen te prikken en het loerende gevaar in de nabije toekomst te zien, vergrijzing, die hand in hand gaat met de ontgroening van het huidige bestand van werknemers.

Alle partijen die we wilden spreken hebben we nu gesproken. Door deze gesprekken hebben we een goed beeld gekregen wat ons na september te doen staat om ons innovatieve idee verder te onderbouwen en goed te kunnen lanceren.
Voor het lanceren van ons idee kunnen we best wat hulp gebruiken in de vorm van een PR strategie. Een mogelijk geschikte partij heeft ons hiervoor benaderd. De kans is groot dat we in de nabije toekomst een vervolg geven aan het reeds gevoerde inspirerende gesprek met deze partij.

Vandaag is het zover, het uitgewerkte projectplan is af en wordt ingediend bij de Zorgvernieuwingsprijs 2012. Vele uren noeste arbeid worden “digitaal” voorgelegd aan een commissie van wijze mannen en vrouwen.
In november wordt duidelijk wie de winnaar wordt van de zorgvernieuwingsprijs 2012.
Volgens mij, maakt ons idee een grote kans om als winnaar uit de bus te komen.
We houden jullie op de hoogte!

Maar zo niet, geen man overboord, dan gaan we gewoon verder met het verder realiseren van ons innovatieve idee. Hé, dat is ondernemen toch?
We hebben al alternatieve financierders op het oog, gewoon weer een kwestie van overtuigen. TotalisVitales gelooft in een inclusieve maatschappij waar mensen met een beperking ook op een gelijkwaardige manier arbeidsmatig hun bijdrage leveren.