Ben je verstandelijk beperkt of heb je een verstandelijke beperking?

Dit lijkt een simpele vraag, toch? Niets is minder waar. Deze vraag is, wat mij betreft, essentieel gezien de huidige ontwikkelingen van het sociaal akkoord en legt de vinger op de zere plek. Bedrijven worden niet verplicht mensen met een beperking in dienst te nemen middels het aangekondigde quotum. Er komt geen quotum voor arbeidsgehandicapten. Wel beloven werkgevers in de komende 16 jaar 100.000 arbeidsgehandicapten aan het werk te helpen (en de overheid 25.000). Ik juich dit toe, de ervaring leert immers dat inmenging van de overheid met het opleggen van maatregelen niet tot de gewenste resultaten leidt. Ik staaf deze bewering door simpelweg te kijken naar het verleden en hieruit conclusies te trekken. Hoe succesvol zijn Melkert banen, ID banen en de WSW regeling nou eigenlijk geweest in het verstevigen van de arbeidsmarktpositie van mensen met een arbeidsbeperking? Nou niet dus !!! De effecten van deze instrumenten hebben niet een blijvend effect gehad op de positie van mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, een uitzondering daargelaten. Hoe goed de intenties ook bedoeld zijn, het werkt simpelweg niet. Het creëren van een voorkeurspositie voor wat voor doelgroep dan ook, is geen structurele oplossing voor het oplossen van maatschappelijke uitsluiting. Dit brengt me bij de titel van mijn blog en hiermee de kern van mijn betoog, ben ik iets of heb ik iets? Om mijn argumenten verder kracht bij te zetten chargeer ik graag.
Als ik iets ben, dan ben ik in essentie niets meer of minder dan mijn beperking (geloof me ik heb er veel (lol)). Hou dit stug vol en ik (en erger nog mijn omgeving) ga er vanzelf in geloven. Ooit een situatie meegemaakt waarin mensen elkaar ziek praten? Goh, wat zie jij witjes joh, ben je ziek of zo? Hou dit een paar uur vol met z’n allen en de kans is groot dat de persoon zich echt beroerd gaat voelen.
Als ik een beperking heb, dan heb ik iets extra’s naast mijn mens zijn. Ik ben dan niet een “vleesgeworden beperking” maar een waardevol mens die veel kwaliteiten heeft naast deze beperking. M.a.w. je bent meer dan alleen maar je beperking. Maar ja, hoe kan je dit nou laten zien als je alleen maar een beperking bent? Hoe kan je dit stigma ontstijgen als iedereen denkt (wat mede veroorzaakt en versterkt wordt door allerlei speciale regelingen) dat je niet veel kunt en dit ook nooit kan leren? Niet dus. Het probleem zit namelijk niet bij de mensen met een beperking maar bij ons, wij veroordelen ze tot het leven van een beperkt iemand zonder gezonde uitdagingen welke persoonlijke groei kan stimuleren.
De echte beperkten zijn wij, vastzittend in verouderde ideeën en een ongezonde kijk op volwaardig mens zijn. Alles wat anders is, is bijzonder, alles wat bijzonder is, is een doelgroep. Een doelgroep moet anders benaderd worden en een speciale aanpak is op zijn plaats. Daar geloof ik dus niet in. De harde realiteit is dat de huidige maatschappij simpelweg niet is ingericht op inclusie, maar eerder op exclusie. Iedereen die anders is, krijgt een stempel en wordt opgenomen in het zorgsysteem. Waar het vroeger gewoon was om de buurman een handje te helpen, wordt tegenwoordig gewezen naar een zorgverlener. Die zorgverlener heeft recht van bestaan bij de gratie van “zieke” mensen, die dus eigenlijk ziek moeten blijven, zodat de zorgverlener nodig is. Zie hier het paradigma: de zorg houdt zichzelf in stand. Ook werk voor mensen met een beperking wordt vanuit hetzelfde zorgperspectief bekeken. Dagbesteding, gesubsidieerde banen en diverse zorgverleners die dat in stand houden. In plaats van te kijken naar de talenten van iemand en te zoeken naar een werkplek, waar iemand ook echt waarde heeft en dus loon kan krijgen. Een duurzame, gelijkwaardige plek.

Naar verwachting ontstaan in 5 tot 10 jaar tekorten op de arbeidsmarkt door vergrijzing (steeds meer ouderen die niet werken) en ontgroening (steeds minder jongeren die werken). Het zal moeilijk worden om geschikt en voldoende personeel te vinden. Om dit probleem het hoofd te kunnen bieden moet het ‘verborgen arbeidspotentieel’ aangesproken worden: mensen met een beperking, die nu nog aan de zijlijn staan zijn dus een deel van de oplossing in plaats van een probleem!
Dus ja ik ben blij met het sociaal akkoord, werkgever u bent aan de beurt!

1 reactie op Ben je verstandelijk beperkt of heb je een verstandelijke beperking?


  • Ik denk dat 100.000 arbeidsgehandicapten die aangenomen zijn een groot aantal is! Ik heb een zus met een verstandelijke beperking en voorlopig behoort ze niet tot deze groep. Ze is op zoek naar werk, en ik hoop dat volgend jaar lukt het haar wel om een goede baan te vinden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>