Regels omzeilen heeft nut!

Nederlanders zijn heel erg goed in regels. En nog beter in het omzeilen van die regels.
Of het nou op een voordelige manier de belastingregels te interpreteren is of nog net even door oranje te rijden wanneer het eigenlijk niet meer kan. Dat doen we toch allemaal? Hoe komt het nou dat we dit leuk vinden en sommige mensen er zelfs een sport van maken, of zelfs hun beroep? Alles in Nederland wordt opgelost met het invoeren van elke keer maar nieuwe regeltjes, alsof we zelf niet meer kunnen bedenken wat redelijk en gangbaar is. Een uit z’n voegen gegroeid bureaucratisch systeem is het resultaat. En hoe kan het dan ook anders? Bureaucratie roept op haar beurt weer het ontduiken van de regels op, oeps de cirkel is weer rond. Regels kunnen ook heel hinderlijk zijn, bijvoorbeeld omdat ze tegenstrijdig zijn of vaak veranderen.
Wanneer regels ergens niet in voorzien hebben we een maas in de wet gevonden, hier kunnen we fijn van profiteren totdat er weer een nieuwe regel komt om het gat te dichten. Tot die tijd zijn we gewoon legaal bezig, niets aan de hand.
Uitgangspunt van “de overheden” lijkt steeds weer, dat mensen niet zelf na kunnen denken, geen eigen verantwoordelijkheid kunnen nemen.
Op 24 april jongstleden werd tijdens een openkaart sessie georganiseerd door de Jonge Honden, ‘De Slag om de Regie’ dit bovenstaande gegeven bevestigd. Twee inspirerende sprekers gaven de aftrap voor een interessant inhoudelijk debat waarin duidelijk werd dat bestaande beslisstructuren niet meer lang houdbaar zijn nu de wereld om ons heen in een rap tempo aan het veranderen is onder invloed van de crisis en de overheid die haar huishoudboekje op orde probeert te krijgen. De input van burgers bij goede oplossingen is nu echt noodzakelijk. Hoe realiseer je dit?

De creativiteit en vindingrijkheid die mensen aan de dag leggen om regels te omzeilen kan omgebogen worden. We kunnen blijkbaar veel meer zelf dan men denkt. Als we deze creativiteit en vindingrijkheid inzetten om mensen meer zelfredzaam te laten zijn en dus uitgaan van mogelijkheden in plaats van regels biedt dat volgens mij heel veel perspectief.
Op deze manier zou er minder betaalde zorg nodig zijn. Nu is iedereen (individuele burgers en instellingen ) alleen maar bezig om de regels zo te interpreteren en zo uit te leggen dat iemand wel recht heeft op betaalde zorg in plaats van niet. Deze, naar mijn mening, verloren energie zou ook direct ingezet kunnen worden voor het oplossen van de bewuste zorgvraag. Het kat en muis spel om maar te kunnen voldoen aan de voorwaarden gesteld door de overheid voor het bemachtigen van betaalde oplossingen voor de zorgvraag kost de maatschappij jaarlijks enorm veel geld.
Volgens mij is de oplossing dus simpel, niet meer maar minder regels.

Laat meer verantwoordelijkheid aan de samenleving over en mensen worden op die verantwoordelijkheid aangesproken. Het mogen nemen van deze verantwoordelijkheid en je daardoor betrokken voelen zou veel misstanden kunnen oplossen.

Met betrekking tot mijn vakgebied is dit ook niet anders. Al sinds de 70er jaren worden bepaalde groepen mensen in de maatschappij stelselmatig uitgesloten van gelijkwaardige deelname aan de arbeidsmarkt. Met name de groep mensen met een licht verstandelijke beperking zijn hier een mooi voorbeeld van. Deze groep mensen is niet verstandelijk beperkt maar minder slim dan de gemiddelde Nederlander. Door dit gegeven speciaal te maken heeft de overheid veel geld uitgetrokken voor ondersteuning van deze groep mensen naar en op de arbeidsmarkt.
Eerder dit jaar zijn veel werkgevers individueel bezig geweest hoe ze de aangekondigde quotumregeling konden omzeilen (“hebben we niet al iemand met een beperking, wat is eigenlijk een beperking?”), nu gaat weer ingezet worden op onderzoek en monitoring (in groter verband) hoeveel mensen met een beperking al werken en hoeveel er nog moeten gaan werken. Ook weer zo zonde van alle energie die hier in gaat zitten om te voldoen aan de regeltjes, terwijl de markt vanzelf gaat uitwijzen dat ook deze mensen binnenkort echt nodig zijn en een substantiële bijdrage gaan leveren aan bedrijfsresultaten.
Dit laatste gegeven lijkt ver weg gezien de huidige economische situatie, echter als je verder kijkt dan je neus lang is zie je een ander veel groter probleem opdoemen. De vergrijzing en de ontgroening zal de toekomstige arbeidsmarkt en de behoefte aan personeel structureel veranderen.

Vorige week zag ik twee fantastische Twitter berichten voorbijkomen, “ Een label plak je op flessen, niet op mensen” en “Gehandicapten aan het werk bij Microsoft”. Als we het eerste bericht nu eens combineren met het tweede bericht en er één bericht van maken “ Mensen aan het werk bij Microsoft” zou dat dan niet geweldig zijn?
Als je als maatschappij je verantwoordelijkheid durft te nemen en mensen met een beperking een gelijkwaardig aandeel te geeft in de samenleving, te beginnen met werk dan zijn we volgens mij op de goede weg.
En weet je, jij bent de maatschappij…………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>